Janek urodził się jako wątłe, małe dziecko. Nie dawano mu szansy na życie. Jednak przeżył, chociaż wyglądał bardzo marnie i smutno. Już w wieku ośmiu lat pasł bydło, wychowywał się bez ojca, a wraz z matką żył w skrajnej nędzy. Wszyscy uważali go za nierozgarniętego, nienadającego się do żadnej konkretnej pracy, ze był wielką gapą, która nie poradzi sobie w życiu. Janko miał jedną wielką pasję, a była nią muzyka. Słyszał ją wszędzie - w szumie wiatru, przejeżdżającym powozie. W pracy tępili jego zamyślenia, podobnie jak matka. Nocami wymykał się koło kościoła, żeby posłuchać jak grają organy. Sam zrobił skrzypce, które jednak strasznie fałszowały. Mimo to grał na nich nadal. Pewnego dnia zakradł się do dworu, którego pilnował surowy lokaj, a wisiały tam skrzypce. Został złapany i oddany pod szybki sąd. Sędziemu szkoda było wysłać go do więzienia, więc nakazał ukarać go kilkoma cięgami. To zabiło słabego Janka. Podczas umierania Janko marzył, by Bóg ofiarował mu skrzypce.